Gerçeklik algısının sonu

Drake olayındaki “bot çiftlikleri” ile Demet Akalın’ın bahsettiği “bir telefonla liste değiştirme” gücü aslında aynı kapıya çıkıyor: Manipülasyon.

Eskiden bir şarkının hit olup olmadığını sokaktan, arabalardan yükselen sesten, barlardaki tepkiden anlardık. Şimdi ise elimizde sadece “dijital müzik dinleme sayıları” var. Ve görünen o ki bu sayılar, parayı basanın ya da doğru telefonu açanın yönettiği birer illüzyondan ibaret olabilir.

Drake dosyası, bu manipülasyonun hukuki ve finansal boyutunu; Demet Akalın işaret ettiği ise işin “saha”daki acımasız gerçekliğini yüzümüze vuruyor.

Eğer listeler bir kumar masasındaki zarlar gibi hileliyse, biz neyi dinliyoruz? Ya da daha doğrusu; bize neyi, neden ve nasıl dinletiyorlar?

Müzik dünyası için “organik başarı” dönemi kapanmış, “dijital mühendislik” çağı başlamış görünüyor. Ve bu mühendislikte kazanan ne yazık ki her zaman “en iyi şarkı” olmuyor.🤫