AYŞE HANIMLA RAMAZAN USTANIN KIZI

“Benim annem apartman görevlisi, babam inşaat ustası. Yani bizim için yıllarca gecesini gündüzüne katıp çalışan Ayşe Hanım’ın ve kızlarının eli kalem tutsun diye keser sallamaktan elleri çatlayan Ramazan Usta’nın kızıyım. Anneme yardım edebilmek için eğitimimi aksattığım günler oldu. Ama o günkü Hilal’den güçlü ve azimli bir kadın olan Hilal’e uzanan yolda benim yolumu sizler aydınlattınız. Bu sadece benim hikâyem değil, sizler benim gibi nice hikâyelerin yazılmasını sağlıyorsunuz. İyi ki bu ülkenin çocuklarına umut olmaya devam ediyorsunuz. Dedem annemi okutmamış, çalışmasını istemiş. Anne ve babam ilkokul mezunu. Ablam ile tek seçeneğimiz okumaktı. Anne ve babamın kendileri için hiç bir hayali yoktu, hiç bir zaman tatile gitmediler, kendilerine bir şey almadılar. Tek hayalleri bizi okutmak ve meslek sahibi yapmaktı.”🤫

“BAŞARMAK ZORUNDAYDIK”

Hilal, Ispartalı iki çocuklu bir ailenin küçük kızı olarak kolejde okudu, şimdi de bir vakıf üniversitesinde. Soranlara,“15 yıllık bir çalışma hayatım var” diyerek şunları söylüyor: “Hayatta her şeyin bir kilidi var. Benim Türk Eğitim Derneği tam eğitim bursu sınavını kazanmam ve TED Isparta Koleji’nde okumaya başlamam bu kilidi açtı. TED’li olmam çok şeyi değiştirdi. Annem iyi ki kapıcı, babam iyi ki usta idi. Bunlar benim empati yeteneğimi çok yükseltti. Biz, ablam Sümeyye ile birlikte başarmaktan başka yol olmadığının bilinciyle büyüdük. Başarmak için çok çalıştım. Başarıya şansla değil kazıyarak ulaştım. Bir çocuğun desteklendiğinde neler yapabileceğini bizzat kendimden biliyorum. Bana destek olanlara sonsuz teşekkürüm var.”