BİRAZ DA EVE DÖNÜŞ HİKÂYESİ

MUSTAFA Oran’ın hikâyesini dinlerken aklıma başka bir şey geldi.

Anadolu’nun yıllardır yaşadığı en önemli meselelerden biri göç.

İnsanlar eğitim için; iş için, daha iyi hayat kurmak için gidiyor.

Gidenlerin bir bölümü başarılı oluyor, işlerini büyütüyor, dünyanın başka şehirlerinde kendilerine yeni hayatlar kuruyor.

Ama ilginçtir...

İnsan bazen yaşadığı yeri değiştiriyor, ait olduğu yeri değiştiremiyor.

Mustafa Oran’ın hikâyesinde beni etkileyen biraz da bu.

Yıllar önce Batman’dan çıktı.

Başka şehirlerde işlerini büyüttü.

Ama bugün dönüp doğduğu şehre geleceğin teknolojisini öğretecek bir okul kuruyor.

Aslında Anadolu’nun önümüzdeki yıllardaki en önemli kalkınma meselelerinden biri de bu olabilir.

Sadece insanların büyük şehirlere

gitmesini konuşmamalıyız.

Giden insanların bilgisini, sermayesini, tecrübesini ve hayallerini memleketlerine nasıl geri getireceğimizi de konuşmalıyız.

Batman’a yapılacak yapay zekâ lisesine biraz da böyle bakıyorum.

Bir insanın memleketine yaptığı yatırımın ötesinde, bir kuşağın kazandığını sonraki kuşağa aktarmasının hikâyesi gibi geliyor bana.

Ve ben bu hikâyeleri çok seviyor ve değerli buluyorum.

Çünkü hayatın başka yönlerini bana anlatıyor, hatırlatıyor.

 92 YAŞINDA KENDİSİYLE DALGA GEÇEBİLMEK

KENDİSİYLE dalga geçebilen insanları seviyorum. Çünkü bana göre bu, güçlü bir özgüven göstergesi.

İnsan hayatı boyunca hep doğru kararlar vermiyor. Bazen yanılıyor, bazen başarısız oluyor, bazen de büyük umutlarla başladığı bir iş tam bir hayal kırıklığıyla sonuçlanıyor.

Yıllar sonra dönüp bunlara gülümseyebilmek de hayatla barışmanın güzel taraflarından biri.

Variety’de okudum. 92 yaşındaki Oscar ödüllü efsane oyuncu Shirley MacLaine’in eski filmlerinden biri, New York’taki Southampton Playhouse’da yeniden gösterilecekmiş.

MacLaine de bunun üzerine özel bir video paylaşmış. Şöyle diyor.

“Filmi izlerken lütfen orada ne kadar çok çalıştığımızı aklınızda bulundurun. Ve laf aramızda, film gişede hiç de iyi iş yapmadı.”

Döneminin büyük bütçeli yapımlarından

biri olan film yaklaşık

20 milyon dolara çekilmiş, gişede ise sadece 4 milyon dolar hasılat elde etmiş.

Tam bir gişe başarısızlığı...

Ama aradan onca yıl geçtikten sonra MacLaine’in yaptığı şey, başarısızlığını saklamaya ya da ona başka bir hikâye yazmaya çalışmak değil.

Dönüp onunla dalga geçmek.

Belki özgüven dediğimiz şey de biraz budur.

Kendi hikâyemizin sadece kahramanı değil, zaman zaman komik karakteri olduğumuzu da kabul edebilmek.

Shirley MacLaine🤨